کتاب تاکسی سواری
گاهی برای شناخت آدمها و فهمیدن زندگی، لازم نیست به دنبال اتفاقات بزرگ و تجربههای عجیبوغریب باشیم. کافی است چند دقیقه کنار یک غریبه بنشینیم، به حرفهایش گوش کنیم و از پنجره به رفتوآمد آدمها نگاه کنیم. شاید همین موقعیتهای ساده، بیش از هر ماجرای پیچیدهای، تصویری واقعی از جهان اطرافمان بسازند.
سروش صحت در نخستین کتاب خود، یعنی کتاب تاکسی سواری، از همین زاویه به زندگی نگاه کرده است. او خواننده را به صندلی یک تاکسی میبرد؛ جایی که آدمهایی با افکار، دغدغهها و سرگذشتهای متفاوت برای مدتی کوتاه کنار هم قرار میگیرند و بعد هرکدام به مسیر خود بازمیگردند.
این کتاب شامل ۱۲۴ داستانک کوتاه است که در فاصله سالهای ۱۳۹۰ تا ۱۳۹۹ شکل گرفتهاند. هر بار مسافری تازه سوار میشود و موضوعی تازه به میان میآید؛ از گرانی، ازدواج و جدایی گرفته تا مهاجرت، سیاست، زمینلرزه و مرگ.
گاهی گفتوگوی ساده راننده و مسافر بهانهای برای خندیدن میشود و گاهی یک جمله یا اتفاق کوچک، خواننده را به فکر فرو میبرد. در این میان، تاکسی به فضایی تبدیل میشود که مسائل شخصی و اجتماعی در آن به هم میرسند و مرز میان زندگی فردی و تجربه جمعی کمرنگ میشود.
صحت در کتاب تاکسی سواری برای روایت این موقعیتها به سراغ زبانی ساده و صمیمی رفته است. طنز او نه بر پایه شوخیهای اغراقآمیز، بلکه از دل مشاهده رفتار آدمها و تناقضهای زندگی روزمره شکل میگیرد.
یکی از جذابیتهای کتاب این است که نویسنده جایگاه همیشگی آدمها را به چالش میکشد؛ همان مسافر یا رانندهای که ممکن است در نگاه اول چندان جدی گرفته نشود، گاهی حرفی میزند که از تأملات طولانی یک فرد تحصیلکرده عمیقتر است.
در واقع، کتاب تاکسی سواری یادآوری میکند که دانایی و تجربه را نمیتوان با موقعیت اجتماعی یا ظاهر افراد سنجید. هر انسانی جهان کوچکی از خاطرات، شکستها، امیدها و باورها را با خود حمل میکند و برخوردهای کوتاه روزانه فرصتی برای آشنایی با این جهانهاست.
البته ساختار کتاب به اندازه موضوعاتش متنوع و پراکنده است. قرار نیست با داستانی پیوسته، شخصیتهایی که در طول روایت رشد میکنند یا ماجرایی با شروع و پایان مشخص روبهرو شویم. بعضی بخشها بیشتر به خاطرهگویی و ثبت مشاهدات شباهت دارند تا داستانپردازی.
همین ویژگی ممکن است برای خوانندهای که به دنبال یک روایت منسجم و پرکشش است، چندان رضایتبخش نباشد. بااینحال، این پراکندگی را میتوان بازتابی از ماهیت زندگی دانست؛ زندگیای که همیشه مطابق نقشه پیش نمیرود و از برخورد اتفاقی آدمها و لحظهها ساخته میشود.
انتشار کتاب از سوی نشر چشمه با استقبال گسترده مخاطبان همراه شد و کتاب تاکسی سواری در مدت کوتاهی به چاپهای متعدد رسید؛ استقبالی که نشان میدهد روایت تجربههای معمولی، اگر با نگاهی متفاوت همراه شود، میتواند برای بسیاری از خوانندگان جذاب باشد.
کتاب تاکسی سواری بیش از آنکه بخواهد قصهای تعریف کند، دعوتی است به دقیقتر دیدن.
شاید پس از خواندن آن، وقتی سوار تاکسی میشویم، دیگر همسفرمان را فقط مسافری نبینیم که قرار است چند دقیقه کنارمان بنشیند؛ بلکه او را انسانی بدانیم که داستانی برای گفتن دارد. گاهی زندگی در همین مسیرهای کوتاه و توقفهای ناخواسته، معنای تازهای پیدا میکند.
پایان
در این کتاب چه میخوانیم؟
راهبندان
کوتاه ترین داستان جهان
ما کدام طرفیم؟
یک روز خوب بهاری
گردوغبار
روزها
بی حوصله
آیا عکسها را دیدهاید؟
صبح یک روز پنجشنبه
ابر و امیرخسرو دهلوی
زندگی
عاشقانه
سه مرد و یک قناری
رنده کردن پیاز
دندان شکسته
آیا می رسم؟
آشنای قدیمی
تکرار
اشک و باران
ما مسافران
سفر
پایان
واقعیت کجاست؟
قشنگی
پرندهی چاق
شکست عشقی
صدهزار و پانصد تومان
برتولت برشت توی تاکسی
مثل فیلمها
چند سال بعد
فقط زندگی
بالای دارآباد
از این به بعد
مورچه
جنگل باصفا
پدرم
از گوشیت راضی هستی؟
پریشب
خیلی زود
مواجهه
زمستان امسال…
آن طرف
این یا آن؟
عکس روی داشبورد، یکهویی…
فردا چه میشود؟
اینطرف و آنطرف
دلِ گرفته
یک داستان ترسناک
یک داستان ساده
چه گذشت… زود
آقای اصلانی
عشق اول
حقیقت
سوار و پیاده شدن
کی کنار من نشسته؟
اینجا و آنجا
چه خبر؟
اطمینان
نگاه
اشیا از آنچه در آینه میبینیم گاهی نزدیکترند و گاهی دورتر
رانندهی شاعر
صفا
خاطره
مدیا کاشیگر
شب
هم خوشحال، هم ناراحت
اول مهر
زندگی
آخر خط
نیمهشب
پنج دقیقه
اجرا در شب برفی
پشت فرمان
غرض نقشی است کز ما بازماند
تأثیر متقابل
به یاد اون روزها
اخبار
خرید ضایعات
یک لحظه…
باران
عاشقی
در چشمبههمزدنی
رؤیا
برنامهی عید
خواب
سرپناه
اون تهِ ته
پروانه
اندازه
اپلیکیشن
مثل بنفشهها
مشکل کوچک
جابهجایی
کار
سکوت
دستانداز
رمان
قیافهی من
باران
بعد از سالها
عجیب، ولی واقعی
یک جور دیگر
واقعی…
شکوفه
داستانی با دو پایان
شباهت
پایان راه
قصه
جابهجایی
بوسه
کوهها
پاییز
هجوم
جابهجایی
پیدا و پنهان
مرد جلو تاکسی
چند سال مانده
فراموشی
خواب وبیداری
سرب
مه
فعلاً استوریای برای نمایش نیست.






