کتاب بازرس

گاهی یک اشتباه ساده کافی است تا نقاب از چهره آدم‌ها بیفتد. به‌ویژه وقتی پای ترس، طمع و پنهان‌کاری در میان باشد، یک سوءتفاهم می‌تواند زنجیره‌ای از اتفاقات خنده‌دار و در عین حال تأمل‌برانگیز به راه بیندازد.

نیکلای گوگول در نمایشنامه «بازرس؛ کمدی در پنج پرده» از همین موقعیت استفاده می‌کند تا تصویری طنزآمیز از فساد و مناسبات قدرت در یک شهر کوچک روسیه ارائه دهد.

ماجرای کتاب بازرس از جایی آغاز می‌شود که خبر رسیدن یک بازرس ناشناس به شهر، آرامش مقامات محلی را برهم می‌زند. آن‌ها که هرکدام به نوعی درگیر فساد و تخلف هستند، می‌کوشند پیش از ورود بازرس، اوضاع را سر و سامان دهند و مانع آشکار شدن کارهایشان شوند.

در همین گیرودار، مردی به نام خلستاکف از سن‌پترزبورگ وارد شهر می‌شود. او کارمند بی‌مسئولیتی است که نه مأمور بازرسی است و نه قصد بررسی عملکرد کسی را دارد؛ اما اهالی شهر او را همان بازرس مورد انتظار تصور می‌کنند.

از این نقطه، کتاب بازرس به زنجیره‌ای از برخوردها و تصمیم‌های اشتباه تبدیل می‌شود. مقامات شهر برای جلب رضایت خلستاکف و پنهان کردن تخلفاتشان، به رفتارهایی متوسل می‌شوند که بیش از آنکه موقعیتشان را نجات دهد، چهره واقعی آن‌ها را آشکار می‌کند. هرکدام تلاش می‌کنند به شکلی خودشان را بی‌گناه و خدمتگزار نشان دهند، غافل از اینکه با رفتارشان سوءتفاهم اولیه را بزرگ‌تر می‌کنند.

گوگول شخصیت‌های مختلف را یکی پس از دیگری وارد ماجرا می‌کند تا هرکدام نماینده بخشی از ساختار اجتماعی و اداری شهر باشند. در این میان، فساد فقط به مدیران و صاحب‌منصبان محدود نمی‌ماند؛ مردم عادی نیز در مواجهه با خلستاکف واکنش‌هایی نشان می‌دهند که از فضای ناسالم حاکم بر شهر تأثیر گرفته است. به این ترتیب، نویسنده مسئله را از خطای چند فرد فراتر می‌برد و به مناسباتی می‌پردازد که چنین رفتارهایی را ممکن و حتی عادی کرده‌اند.

قدرت طنز کتاب بازرس در ساخت موقعیت‌هایی است که ابتدا خنده‌دار به نظر می‌رسند، اما در پس آن‌ها واقعیتی تلخ قرار دارد. ترس مقامات از رسوا شدن، اعتماد نابجا به فردی ناشناس، رقابت برای جلب نظر او و نقشه‌هایی که یکی پس از دیگری شکست می‌خورند، همگی زمینه کمدی را فراهم می‌کنند.

با این‌حال، مخاطب به‌تدریج درمی‌یابد که این خنده‌ها فقط حاصل یک اشتباه بامزه نیستند؛ بلکه فساد، حرص و منفعت‌طلبی را هدف گرفته‌اند.

یکی از دلایل ماندگاری این نمایشنامه، محدود نبودن موضوع آن به زمان و مکان داستان است. اگرچه ماجرا در شهری در روسیه روایت می‌شود، رفتار شخصیت‌ها برای مخاطب امروز نیز آشناست.

ترس از پاسخ‌گویی، پنهان کردن خطاها و تلاش برای حفظ موقعیت به هر قیمت، مسائلی نیستند که به یک جامعه یا دوره تاریخی خاص تعلق داشته باشند. همین ویژگی باعث می‌شود خواننده یا تماشاگر، با وجود فاصله‌اش از فضای داستان، بتواند نمونه‌هایی از این رفتارها را در جهان واقعی تشخیص دهد.

ترجمه آبتین گلکار نیز از نکات قابل توجه نسخه منتشرشده کتاب بازرس است. او در بخش پایانی، توضیحاتی درباره نمایشنامه و شیوه‌های طنز به‌کاررفته در آن ارائه کرده که می‌تواند برای علاقه‌مندان به ادبیات نمایشی و شناخت ظرافت‌های کمدی مفید باشد.

کتاب بازرس نخستین بار در سال ۱۸۳۶ روی صحنه رفت و همچنان یکی از آثار شناخته‌شده گوگول به شمار می‌آید و نشان می‌دهد گاهی یک اشتباه، بیش از هر افشاگری مستقیمی می‌تواند حقیقت پنهان یک جامعه را آشکار کند.

پایان

«لیست کتاب‌ها» را دنبال کنید

در این کتاب چه می‌خوانیم؟

مقدمه
اشخاص
خصوصیات و لباس‌ها
پرده نخست: اتاقى در خانه شهردار
پرده دوم: اتاق کوچکى در مهمانخانه
پرده سوم: همان اتاقِ پرده نخست
پرده چهارم: همان اتاق در خانه شهردار
پرده پنجم: همان اتاق
قضیه مهمّ خنده

درباره نویسنده

تصویر نیکلای گوگول، نویسنده

نیکلای گوگول

نیکلای گوگول (Nikolai Vasilyevich Gogol) در 1 آوریل 1809 در شهر سوروچنسی از ولایت پولتاوا (واقع در اوکراین کنونی) در یک خانواده‌ی زمین‌دار دیده به جهان گشود.

او از برجسته‌ترین نویسندگان ادبیات روسیه و جهان است که با خلق کتاب‌های ماندگاری چون «شنل» و «نفوس مرده» بانی جریانی نوین در ادبیات روسیه شد، جریانی که چند سال پس از او در آثار بزرگانی چون داستایوفسکی و تولستوی به کمال خود رسید.

او در 4 مارس 1852 چشم از جهان فروبست.

دیدن دیگر کتاب‌های این نویسنده

فعلاً استوری‌ای برای نمایش نیست.

به کتابامون خوش آمدی

ورود و عضویت با شماره موبایل

نصب کتابامون

به بالا بروید