کتاب اتاق شماره ۶
در ادبیات کلاسیک و مدرن همواره این سوال به وجود آمده که آیا افرادی که به آنها عنوان «دیوانه»، «عاقل»، «بچه مثبت» یا «شرور» میدهیم، واقعا این صفات را در خود دارند، یا صرفا بنا به دلایلی کمی و آماری و بررسیهای آکادمیک این عنوان را گرفتهاند؟
کتاب اتاق شماره ۶ نوشته آنتون چخوف با نگاهی فلسفی این موضوع را بررسی میکند. این کتاب با ترجمه آبتین گلکار، انتشار هرمس، برای علاقهمندان قابل دسترس است.
یک پزشک اهل روسیه که دچار بیمعنایی زندگی و پوچی فلسفی شده، به یک تیمارستان میرود با کارکنان و بیماران آنجا شروع به صحبت میکند تا شاید از میان حرفهای آنها راهی برای ادامه زندگی پیدا کند.
در اتاق شماره ۶ این تیمارستان گفتوگوهای جدیدی شکل میگیرد؛ گفتوگویی که مرز بین مفاهیم انتزاعی مثل امید و شکست، قدرت و عدالت و زندگی و ناامیدی را کمرنگ میکند.
این گفتوگوها با شخصی به نام گروموف صورت میگیرد. او مردی است که قبلاً مأمور دادگاه بوده و این توهم را دارد که بدون اینکه گناهی مرتکب شده باشد دنبالش هستند و قصد دستگیریاش را دارند.
گفتوگو بین گروموف و دکتر راگین آنقدر مرز این مفاهیم را کمرنگ میکند که خواننده و حتی خود شخصیتها به این فکر میافتند که نکند باید جای بیمار و دکتر عوض شود؟
کتاب اتاق شماره ۶ علاوه بر دید فلسفی که نسبت به زندگی دارد، فضای روسیه در نیمه قرن نوزدهم را به خوبی به تصویر میکشد. همین که داستان در تیمارستانی کهنه، در شهری کوچک و در فضایی سرد و تاریک سپری میشود، بیش از پیش فضای جامعه را برای مخاطب توصیف میکند.
همین هم باعث میشود که خواننده دلیل اندیشمند شدنِ گروموف و پوچ بودن زندگی از سوی دکتر راگین را بهتر درک کند.
چخوف در کتاب اتاق شماره ۶ این مسائل را صرفا بازگو نمیکند، بلکه با زبانی گویا، دیالوگهای استعاری و در عین حال روان، معنای زندگی و زنده بودن در فضایی خفقانآور را بیان میکند.
موضوعی که میتواند بار دیگر معنای زندگی و زنده بودن را تغییر دهد و آدم را درباره عناوینی که به آدمهای دیگر در طول زندگی برچسب میخورد، به فکر فرو ببرد.
پایان
«لیست کتابها» را دنبال کنید
فعلاً استوریای برای نمایش نیست.






