کتاب رهش

«همه چیز آنطور که می‌خواهیم، پیش نمی‌رود.»؛ این جمله شاید کلیشه‌ای به نظر برسد، شاید با تبسمی تلخ از کنار آن عبور کنیم، اما وقتی کتاب رهش را بخوانیم، این جمله را عمیقا درک خواهیم کرد.

کتاب رهش نوشته رضا امیرخانی، داستان زوجی به نام لیلا و علا و فرزندشان لیا در شهر تهران است. آن دو معماری خوانده‌اند و به همین واسطه با هم ازدواج کرده‌اند. اما الان در نقطه‌ای ایستاده‌اند که تفاوت فکری‌شان خودش را نشان می‌دهد.

علا معمار است، او ساخت و ساز جدید و دنیای مدرن را دوست دارد و معتقد است برای پیشرفت، باید از گذشته عبور کرد. اما لیلا دل در گرو گذشته دارد، او به سنت‌ها پای‌بند است و معتقد است این اتفاقات فقط دنیای ایده‌آل آدم‌ها برای زندگی را از بین می‌برد.

هر چند که آنها به واسطه بیماری فرزندشان رنجی مشترک دارند، اما اختلافات و نقطه نظرات متفاوت‌شان اجازه نمی‌دهد آنها یک خانواده باقی بمانند و تلاش‌هایشان برای ایجاد تعادل میان کار و حرفه و رابطه عاطفی‌ نتیجه دلخواه را پیدا نمی‌کند.

امیرخانی در کتاب رهش از این تلاش‌ها می‌گوید. از تلاشی برای نگهداشتن زندگی. تلاشی که از شکستن آخرین سفال لالجین همدان، همان آخرین یادگاری اردوی معماری دوران دانشجویی، چشم می‌پوشد و می‌خواهد به نتیجه‌ای مطلوب برسد. از تلاشی که می‌خواهد چهره تهران را سرزنده و رنگی ببیند، نه طوسی‌رنگ با ساختمان‌هایی یک‌شکل.

نویسنده با بازنگری معماری تهران و اثر آن بر زندگی آدم‌ها، نقدهایش نسبت به این شهر و مقامات و مناسباتی که چهره واقعی شهر را پوشانده و دیدگاهش نسبت به یک زندگی ایده‌آل را بیان می‌کند.

با توجه به اینکه این کتاب از زبان لیلا روایت می‌شود، نویسنده به خوبی توانسته احساسات زنانه و افکار او را برای مخاطب شرح دهد و حس همذات‌پنداری را زنده کند.

از نظر او این شهر دیگر «شهر» نیست و باید برعکس یعنی «رهش» نوشته شود. «رهش» با مفهوم جدیدش به معنی «رهایی» و «رها شدن»، معنای جدیدی را تعریف می‌کند. معنایی که لیلا به دنبال آن است. او می‌خواهد از این شهری که دیگر شهر نیست، رها شود و حداقل بچه‌ها و فرزندش را از این تغییرات تیره نجات دهد.

جایی که لیلا و لیا بعد از دیدن «ارمیا» (شخصیت اصلی یکی از رمان‌های امیرخانی)، سوار بر پاراگلایدر بر فراز شهر پرواز می‌کنند، این رهایی را به خوبی نشان می‌دهد.

همان جایی که یادآوری می‌کند، دل بستن به مدرنیته، نادیده گرفتن آلودگی هوا و از بین بردن زندگی جمعی آیندگان نباید بی‌اهمیت به نظر برسد و کتاب رهش با نثر و رسم‌الخط خاص امیرخانی بار دیگر اهمیت آن را یادآوری می‌کند.

این موضوع اینقدر مهم است که تا روی جلد کتاب هم رفته و آن چتر رنگی بر آسمان تیره بار دیگر یادآوری می‌کند: «همه چیز آنطور که می‌خواهیم، پیش نمی‌رود»، اما این را هم می‌گوید که می‌توان رها شد و در تیرگی نماند.

پایان

«لیست کتاب‌ها» را دنبال کنید

در این کتاب چه می‌خوانیم؟

1
2
3
4
5
6
7
8
9

درباره نویسنده

تصویر رضا امیرخانی، نویسنده

رضا امیرخانی

رضا امیرخانی در تاریخ ۲۷ اردیبهشت ماه سال ۱۳۵۲ متولد شد.

رضا امیرخانی (۱۳۵۲) یکی از پرخواننده‌ترین نویسندگان امروز ادبیات ایران است. رمان‌های رهش، ارمیا، منِ او و بیوتن به خاطر نوآوری‌های روایی نظر منتقدان را جلب کردند و هر یک چندین بار تجدید چاپ شدند. امیرخانی به جز آثار داستانی، در سفرنامه‌هایش به عنوان منتقدی صریح شناخته شده است. عقاید، نثر، سبک و حتی رسم‌الخط او برایش هویتی مستقل به ارمغان آورده است.

«منِ او»، «ارمیا»، «قی‌دار»، «نفحات نفت»، «جانستان کابلستان» و «نیم‌دانگ پیونگ‌دانگ» و ... از جمله آثار او هستند.

دیدن دیگر کتاب‌های این نویسنده

فعلاً استوری‌ای برای نمایش نیست.

به کتابامون خوش آمدی

ورود و عضویت با شماره موبایل

نصب کتابامون

به بالا بروید